| تبليغات | X |
بسم الله الرحمن الرحيم
سلام
مرحوم علامه حلی یکی علمای بزرگ در دو موضوع تامل داشت و به دنبال فردی که از او عالم تر باشد میگشت تا این دو سئوال را از او بپرسد
آیا گریه برای امام حسین علیه السلام و عزاداری و خدمت به دستگاه مولا ابا عبدالله الحسین علیه السلام آنقدر اهمیت دارد و رحمت واسعه الهی قرار میگیرد که اگر در عزاداری امام حسین علیه السلام بقدر بال مگسی چشم کسی تر شود خداوند گناهان گذشته و اینده او را خواهد امرزید و دوم اینکه آیا در غیبت کبری حضرت ولی عصر ممکن است کسی خدمت امام زمان علیه السلام برسد؟ و آن حضرت را ملاقات کند؟
در این افکار بود که شب جمعه ای از نجف به سوی کربلا سوار بر چهارپای خود مشرف میشد و مشغول ذکر و دعا بود که فرد عربی را نزدیک خود دید و به وی سلام کرد و مشغول صحبت شدند علامه متوجه شد این فرد عالمی والا و دارای فصاحت و بلاغت میباشد لذا دو سئوال خود را با ایشان مطرح کرد:
در مورد اهمیت عزاداری حضرت سید الشهدا ان مرد عرب فرمود مگر نشنیده ای که پادشاهی برای شکار با جمعی به صحرا رفته بود و آهویی بنظرش رسید و برای صید اهو رفت و از یارانش دو افتاد و در صحرا گم شد و شکار هم ناپدید شد در این حین از دور چادری دید خسته بود و به چادر نزدیک شد و در آن یک زن و یک مرد جوان بود آن زن به شاه تعارف کرد و به پسرش گفت مهمان وارد شده برخیز و آن بز را ذبح کن تا طبخ کنیم و آن پسر کارها را کرد وبا دوغی که داشتند خدمت میهمان اوردند شاه از ان پذیرایی بسیار شاد شد و آن جوان که همه سرمایه اش همان بز بود آنرا برای شاه ذبح کرد بعد از خوردن غذا لشگر رسیدند و شاه نشانی بارگاهش را به جوان داد بعد از چندی جوان راهی شهر شد و خدمت پادشاه رسید و پادشاه پذیرایی گرمی از او کرد و همه وزرا را حاضر کرد و ماجرای خود را که به او کذشته بود گفت و از آنها خواست که برای تلافی او را راهنمایی کنند
یکی گفت یک قریه به او بدهید یکی گفت تعداد زیادی گوسفند به او بدهید و هر کدام بر حسب فهم خود چیزی گفت در این موقع شاه گفت شما درست قضاوت نکردید چون این جوان تمام سرمایه خود را به من عطا کرد و اگر من بخواهم درست و به عدل تلافی کنم بایستی تمامی سلطنت خود را به این جوان ببخشم
حسین ابن علی علیه السلام هم تمام هستی خود را در راه خدا داد و سزاوار است پروردگار عادل نیز بجز خدائیش همه هستی خود را به او بدهد
سپس عصای علامه حلی از دست او افتاد آن مرد عرب عصا را برداشت که به او بدهد علامه پرسید آیا در زمان غیبت کبری می شود خدمت امام زمان علیه السلام رسید آن مرد عرب فرمودند چطور نمیشود در حالی که دست تو در دست امام زمانت هست و ناگهان از نظر غایب شد
من اصلا عملی ندارم که به خداوند ارائه کنم
فقط امیدم به عنایت مولایم اباعبدالله الحسین است
بنابراین وبلاگ جدیدی را شروع کردم که فقط در مورد حضرت سید الشهدا و یاران باوفایش هست
انشا الله که قبولم کنند
اي بي وفا آب
خواب دیدم مرده بودم خسته و افسرده بودم
روی من خروارها از خاک بود وای قبر من چه وحشتناک بود
تا میان گور رفتم دل گرفت قبر کن سنگ لحد را گل گرفت
بالش زیر سرم از سنگ بود غرق وحشت سوت و کور و تنگ بود
ترس بود و وحشت وتنها شدن پیش درگاه خدا رسوا شدن
هرکه آمد پیش حرفی راند و رفت سوره حمدی برایم خواند و رفت
ناله میکردم ولیکن بی جواب تشنه بودم درپی یک جرعه آب
آمدندازراه نزدم دوملک تیره شد درپیش چشمانم فلک
یک ملک گفتا بگو نام تو چیست؟ آن یکی فریاد زد رب تو کیست؟
ای گنهکار سیه دل بسته پر نـام اربابان خود یک یک ببر
گفتنم عُـمر خودت کردی تبـاه نــامه اعمال تــو گشته سیاه
ما کــه ماموران حــق داوریم تَـک تو را ســوی جهنـم میبریم
نا امید از هر کجا و دل فکـار میکشیدندم به خفــت سوی نار
ناگهــان الطاف حق آغــاز شد از جنان درهای رحمت باز شــد
مــردی آمـد از تـبـار آسمان نــور پیشانیش فوق کهکشـــان
صورتش خورشید بود و غرق نور جام چشمانش پر از شــرب طهور
گیسوانش شط پر جوش و خروش در رکـابش قدسیان حلقه به گــوش
لـب کـه نه سرچشمه آب حیات بین دستش کائنات و ممکنـــــات
بر سرش دستمال سبزی بسته بود بر دلم مـِهرش عجب بنشسته بود
کِی به زیبایی او گـٌـل میرسیــد؟ پیش او یوســف خجالت میکشید
در قدوم آن نگــار مـه جـبـیـن از جلا ل حضــرت حـق آفــرین
دو ملک ســر را به زیر انداختند بـال خود را فرش راهش ساختند
غرق حیرت داشــتم این زمزمه آمــده اینجا حسیــن فاطــمــه
صـاحـب روز قـیـامـت آمــــــــده گـــوئـیـا بــهــر شــفاعــت آمــده
سوی من آمـــد مـــرا شرمنده کرد مهـر بانــانه به رویم خنــده کــرد
گـفت : آزادش کنید این بـنـــده را خــانه آبــادش کنید این بنده را
اینکه اینجا اینچنــیــن تنهــا شده کــآم او با تربــت من وا شـــده
مادرش او را به عـشـقم زاده است گـریه کرده بعد شیرش داده است
این که میبینید در شور است و شین ذکر لا لا ئیش بوده یا حســیــن
خویش را در سوز عشقم آب کرد عـکس من را بر دل خویش قاب کرد
بار ها بر من محبــت کرده است سینه اش را وقــف هیـئـت کرده است
سـیـنه چــاک آل زهــرا بوده است چــای ریــز مجــلس ما بــوده اســت
ایـنــکه در پـیـش شـما گردیــده بَــد جسم و جــانش بــوی روضــه میدهد
بـا ادب در مجلس ما مینشست او به عشق من سر خود را شـکـست
پــرچـم من را به دوشـش میـکشــید پــا بــرهــنـــه در عــزایم میـدویـــــد
اسم مــن راز و نیــازش بوده است تـٌــربـتم مهر نمـــازش بـوده است
اقــتدا بر خواهرم زیــنــب نـمــود گـــاه میــشد صـورتــش بــهــرم کبــود
حــرمت من را بــه دنــیا پــاس داشت ارتــباطــی تـنــگ بــا عــبــاس داشت
نذر عــبــاسم بـتـن کــرده کــفن روز تــاســـوعــا شــده ســقــای مــن
تــا کــه دنـیـا بوده از مــن دم زده او غــذای روضــه ام را هـــم زده
بـــار هــا لــعــن امیه کــرده است خویـــش را نــذر رقــیه کرده است
گــریه کــرده چــون بـــرای اکـبــرم بـا خــود او را ســوی زهــرا میبرم
هــر چــه باشد او بــرایم بنده است او بسوزد صـــا حــبش شرمنده است
در مــرامم نیست او تــنــهــا شــود بــاعــث خــوشـحالــی اعــدا شود
در قــیــامت عــطــر و بــویــش میدهم پــیش مردم آبــرویــش میــدهــم
بــاز بــالا تر به روی ســــر نــوشت مــیــشود همــسایه من در بهــشــت
آری آری هر کــه پا بست منست نــامه اعــمــال او دســت مـنـســـــــت
شیعیان مبارک باد
امیر قافله عشق تخت و تاج نداشت
خیال داشتن قصر و برج عاج نداشت
نخواست گرد زمین روی دامنش باشد
که مالکیت باغ خدا خراج نداشت
بهای قصر بهشت است ذکر او هرچند
میان تیره دلان سکه اش رواج نداشت
به زیر سایه نخلش رطب چه شیرین است
که برکت شجرش را درخت کاج نداشت
پل قیامتشان بود درسقیفه شکست
علی به بیعت نا اهل احتیاج نداشت
روز محشر وقت پرسیدن ز من رب جلی
گفت تو غرق گناهی ؟ گفتمش یا رب بلی
گفت پس آتش نمیگیرد چرا جسم و تنت
گفتمش چون حک نمودم روی قلبم "یا علی"
میلاد ولایت و امامت عید سعید غدیر مبارک
اشاره به كارشكنيهاي منافقين
اي مردم! ايمان آوريد به خدا و رسولش و به نوري كه همراه او نازل شده
است، قبل از آنكه هلاك كنيم وجوهي را و آن صورتها را به پشت بر گردانيم
يا آنان را مانند اصحاب سبت لعنت كنيم.
اي مردم! نور از جانب خداوند عزوجل در من نهاده شده و سپس در علي بن
ابي طالب و بعد در نسل او تا مهدي قائم، كه حق خداوند و هر حقي كه براي
ما باشد ميگيرد، چرا كه خداوند عزوجل ما را بر كوتاهي کنندگان و بر معاندان
و مخالفان و خائنان و گناهكاران و ظالمان و غاضبان از همه عالميان حجت قرار
داده است.
اي مردم! شما را ميترسانم و انذار مينمايم كه من رسول خدا هستم، و
قبل از من پيامبران بوده اند.آيا اگر من بميرم يا كشته شوم شما عقب گرد
مينماييد؟ هر كس به عقب بر گردد به خدا ضرري نميرساند، و خداوند به
زودي شاكرين و صابرين را پاداش ميدهد. بدانيد كه علي است توصيف شده
به صبر و شكر، و بعد از او فرزندانم از نسل او چنين اند.
اي مردم! با اسلامتان بر من منت مگذاريد، بلكه بر خدا منت نگذاريد، كه
اعمالتان را نابود مينمايد و بر شما غضب ميكند و شما را به شعله اي از
آتش و مس گداخته مبتلا ميكند. پرودگار شما در كمين است.
اي مردم! بعد از من اماماني خواهند بود كه به آتش دعوت ميكنند و روز
قيامت كمك نميشوند.
اي مردم! خداوند و من از آنان بيزار هستيم.
اي مردم! آنان و يارانشان و تابعينشان و پيروانشان در پايين ترين درجه آتش
اند و چه بد است جاي متكبران. بدانيد كه آنان اصحاب صحيفه هستند، پس
هر يك از شما در صحيفه خود نظر كند.
راوي گويد: وقتي پيامبر (ص) نام «اصحاب صحيفه» را آورد اكثر مردم منظور
حضرت را نفهميدند و برايشان سوال انگيز شد، و فقط عده كمي مقصود
حضرت را فهميدند.
اي مردم! من امر خلافت را به عنوان امامت و وراثت آن در نسل خودم تا روز
قيامت به وديعه ميسپارم، و من رسانيدم آنچه مأمور به ابلاغش بودم تا
حجت باشد بر حاضر و غايب و بر همه كساني كه حضور دارند، به دنيا آمده اند
يا نيامده اند. پس حاضران به غايبان و پدران به فرزندان تا روز قيامت برسانند.
و به زودي امامت را بعد از من به عنوان پادشاهي و با ظلم و زور ميگيرند.
خداوند غاصبين و تعدي كنندگان را لعنت كند. و درآن هنگام است- اي جن
وانس- كه ميريزد براي شما آنكه بايد بريزد و ميفرستد بر شما شعله اي از
آتش و مس گداخته و نميتوانيد آن را از خود دفع كنيد.
اي مردم! خداوند عزوجل شما را به حال خود رها نخواهد كرد تا آنكه خبيث را
از پاكيزه جدا كند، و خداوند شما را بر غيب مطاع نميكند.
اي مردم! هيچ سرزمين آبادي نيست مگر آنكه در اثر تكذيب (اهل آن آيات
الهي را) خداوند قبل از روز قيامت آنان را هلاك خواهد كرد و آن را تحت
حكومت امام مهدي خواهد آورد، و خداوند وعده خود را عملي مينمايد.
اي مردم! قبل از شما اكثر پيشينيان هلاك شدند، و خداوند آنها را هلاك نمود
و اوست كه آيندگان را هلاك خواهد كرد. خداي تعالي ميفرمايد: آيا ما
پيشينيان را هلاك نكرديم؟ آيا در پي آنان ديگران را نفرستاديم؟ ما با مجرمان
چنين ميكنيم. واي بر مكذبين در آن روز
اي مردم! خداوند مرا امر و نهي نموده است، و من هم به امر الهي علي را امر
و نهي نموده ام، و علم امر و نهي نزد اوست. پس امر او را گوش دهيد تا
سلامت بمانيد، و او را اطاعت كنيد تا هدايت شويد و نهي او را قبول كنيد تا در
راه درست باشيد، و به سوي مقصد و مراد او برويد، و راههاي بيگانه شما را
از راه او منحرف نكند.
پيروان اهل بيت عليهم السلام و دشمنان ايشان
اي مردم! من راه مستقيم خداوند هستم كه شما را به پيروي آن امر نموده،
وسپس علي بعد از من، و سپس فرزندانم از نسل او كه امامان هدايت اند، به
حق هدايت ميكنند و به ياري حق به عدالت رفتار ميكنند. سوره حمد درباره
من نازل شده، و به خدا قسم درباره ايشان (امامان) نازل شده است. به طور
عموم شامل آنان است و به طور خاص درباره آنان است. ايشان دوستان
خدايند كه ترسي بر آنان نيست و محزون نميشوند، بدانيد كه حزب خداوند
غالب هستند. بدانيد كه دشمنان ايشان سفهاء گمراه و براداران شياطين اند
كه اباطيل را از روي غور به يكديگر ميرسانند. بدانيد كه دوستان اهل بيت
كساني اند كه خداوند در كتابش آنان را ياد كرده و فرموده است: نمييابي
قومي را كه به خدا و روز قيامت ايمان آورده باشند، و در عين حال با كساني
كه با خدا و رسولش ضدّيت دارند روي دوستي داشته باشند، اگر چه
پدرانشان يا فرزندانشان يا برادرنشان يا فاميلشان باشند. آنان اند كه ايمان در
قلبشان نوشته شده و خداوند آنان را با وحي از خود تاييد فرموده و ايشان را
به بهشتي وارد ميكند كه از پايين آن نهرها جاري است و در آن راضي است و
آنان راضي هستند. آنان حزب خداوند هستند. بدانيد كه حزب خدا رستگارند.
بدانيد كه دوستان اهل بيت كساني اند كه خداوند عزوجل آنان را توصيف كرده
و فرموده است: كساني كه ايمان آورده و ايمانشان را با ظلم نپوشانده اند،
آنان اند كه برايشان امان است و آنان هدايت يافتگان اند. بدانيد كه دوستان
ايشان كساني اند كه ايمان آورده اند و به شك نيفتاده اند. بدانيد كه دوستان
ايشان كساني اند كه با سلامتي و در حال امن وارد بهشت ميشوند، و
ملائكه با سلام به ملاقات آنان ميآيند و ميگويند: سلام بر شما، پاكيزه
شديد، پس براي هميشه داخل بهشت شويد. بدانيد كه دوستان ايشان
كساني هستند كه بهشت براي آنان است و در آن بدون حساب روزي داده
ميشوند. بدانيد كه دشمنان اهل بيت كساني اند كه به شعلههاي آتش وارد
ميشوند. بدانيد كه دشمنان ايشان كساني اند كه از جنهم در حالي كه
ميجوشد صداي وحشتناكي ميشنود و شعله كشيدن آنرا ميبينند. بدانيد
كه دشمنان ايشان كساني اند كه خداوند درباره او آنان فرموده است: هر
گروهي كه داخل (جنهم) ميشوند همتاي خود را لعنت ميكنند، تا آنكه همه
آنان در آنجا به يكديگر ميپيوندند آخرين آنان با اشاره به اولين آنان ميگويند:
پروردگارا، اينان ما را گمراه كردند؛ پس عذاب دو چندان از آتش به آنان نازل كن.
خدا ميفرمايد: براي هر دو گروه عذاب مضاف است ولي شما نميدانيد.
بدانيد كه دشمنان ايشان كساني اند كه خداوند عزوجل ميفرمايد: هرگاه
گروهي را در جنهم مياندازد خزانه داران دوزخ از ايشان ميپرسند: آيا
ترساننده اي براي شما نيامد؟ ميگويند: بلي، براي ما نذير و ترسانده آمد ولي
ما او را تكذيب كرديم و گفتيم: خداوند هيچ چيز نازل نكرده است، و شما در
گمراهي بزرگ هستيد. و ميگويند: اگر ميشنيدم يا فكر ميكرديم از اصحاب
آتش نبوديم. به گناه خود اعتراف كردند. پس دور باشند اصحاب آتش. بدانيد
كه دوستان اهل بيت كساني هستند كه در پنهاني از پرودگارشان ميترسند و
براي آنان مغفرت و اجر بزرگ است.
اي مردم! چقدر فاصله است بين شعلههاي آتش و بين اجر بزرگ
اي مردم! دشمن ما كسي است كه خداوند او را نکوهش کرده و او را لعنت
کرده و دوست ما کسي است که خداوند او را مدح نموده و دوستش بدارد.
اي مردم! بدانيد كه من نذير و ترساننده ام و علي بشارت دهنده است.
اي مردم! بدانيد كه من مُنذر و بر حذر دارنده ام و علي هدايت كننده است.
اي مردم! من پيامبرم و علي جانشين من است.
اي مردم! بدانيد كه من پيامبرم و علي امام و وصي بعد از من است، و امامان
بعد از او فرزندان او هستند. بدانيد كه من پدر آنانم و آنها از صلب او به وجود
ميآيند.
حضرت مهدي عجل الله فرجه الشريف
بدانيد كه آخرين امامان، مهدي قائم از ماست. اوست غالب بر اديان، اوست
انتقام گيرنده از ظالمين. اوست فاتح قلعهها و منهدم كننده آنها. اوست غالب
بر هر قبيله اي از اهل شرك و هدايت كننده آنان. بدانيد كه اوست انتقام
گيرنده همه خونهاي اولياء خدا. اوست ياري دهنده دين خدا. بدانيد كه اوست
استفاده كننده از دريايي عميق. اوست كه هر صاحب فضيلتي را به قدر
فضلش و هر صاحب جهالتي را به جهلش نشانه ميدهد. اوست وارث هر
علمي و احاطه دارنده به هر فهمي. بدانيد كه اوست خبر دهنده از پرودگارش،
و بالا برنده آيات الهي. اوست هدايت يافته محكم بنيان. اوست كه كارها به او
سپرده شده است. اوست كه پيشينيان به او بشارت داده اند. اوست كه به
عنوان حجت باقي ميماند و بعد از او حجتي نيست. هيچ حقي نيست مگر
همراه او، و هيچ نوري نيست مگر نزد او. بدانيد او كسي است كه غالبي بر او
نيست و كسي بر ضد او كمك نميشود. اوست ولي خدا در زمين و حكم
كننده او بين خلقش و امين او بر نهان وآشكارش.
مطرح كردن بيعت
اي مردم! من برايتان روشن كردم و به شما فهانيدم، و اين علي است كه بعد
از من به شما ميفهاند. بدانيد كه من بعد از پايان خطابه ام شما را به دست
دادن با من به عنوان بيعت با او و اقرار به او، و بعد از من به دست دادن با خود
او فرا ميخوانم. بدانيد كه من با خدا بيعت كرده ام و علي با من بيعت كرده
است، و من از جانب خداوند براي او از شما بيعت ميگيرم. خداوند ميفرمايد:
كساني كه با تو بيعت ميكنند، دست خداوند بر روي دست آنان است. پس هر
كس بيعت را بشكند بر ضرر خود اوست، و هر كس به آنچه با خدا عهد بسته
وفادار باشد خداوند به او اجر عظيمي عنايت خواهد كرد.
حلال و حرام، واجبات و محرمات
اي مردم! حج و عمره از شعائر الهي هستند، خداوند ميفرمايد: هر كس به
خانه خدا به عنوان حج يا عمره بيايد براي او اشكالي نيست كه بر صفا و مروه
بسيار طواف كند، و هر كس كار خيري را بدون چشم داشتي انجام دهد
خداوند سپاسگزار داناست.
اي مردم! به حج خانه خدا برويد. هيچ خانداني به خانه خدا وارد نميشود مگر
آنكه مستغني ميگردند و شاد ميشوند، و هيچ خانداني آن را ترك نميكنند
مگر آنكه منقطع ميشوند و فقير ميگردند.
اي مردم! هيچ مومني در موقف (عرفات، مشعر، مني) وقف نميكند مگر
آنكه خداوند گناهان گذشته او را تا آن وقت ميآمرزد، و هرگاه كه حجش پايان
يافت اعمالشان را از سر ميگيرد.
اي مردم! حاجيان كمك ميشوند و آنچه خرج ميكنند به آنان باز ميگردد، و
خداوند جزاي محسنين را ضايع نمينمايد.
اي مردم! با دين كامل و با تفقه و فهم به حج خانه خدا برويد و از آن مشاهد
مشرفه جز با توبه و دست كشيدن از گناه بر مگرديد.
اي مردم! نماز را بپا داريد و زكات را بپردازيد همانطور كه خداوند عزوجل به
شما فرمان داده است و اگر زمان طويلي بر شما گذشت و كوتاهي نموديد يا
فراموش كرديد، علي صاحب اختيار شماست و براي شما بيان ميكند، او كه
خداوند عزوجل بعد از من عنوان امين بر خلقش او را منصوب نموده است. او
از من است و من از اويم. او وآنان كه از نسل من اند آنچه را نمدانيد براي شما
بيان ميكنند. بدانيد كه حلال و حرام بيش از آن است كه من همه آنها را
بشمارم و معرفي كنم و بتوانم در يك مجلس به همه حلالها دستور دهم و
از همه حرامها نهي كنم و پس مأمورم كه از شما بيعت بگيرم و با شما دست
بدهم بر اينكه قبول كنيد آنچه از طرف خداوند عزوجل درباره اميرالمومنين
علي و جانشينان بعد از او آورده ام كه نسل من و اويند، و آن موضوع امامتي
است كه فقط در آنها بپا خواهد بود، و آخر ايشان مهدي است تا روزي كه
خداي مدبر قضا و قدر را ملاقات كند.
اي مردم! هر حلالي كه شما را بدان راهنمايي كردم و هر حرامي كه شما را از
نهي نمودم، هرگز از آنها بر نگشته ام و تغيير نداده ام. اين مطلب را به ياد
داشته باشيد و آن را تبديل نكنيد و تغيير ندهيد. من سخن خود را تكرار
ميكنم: نماز را بپا داريد زكات را بپردازيد و به كار نيك امر كنيد و از منكرات
نهي نماييد. بدانيد كه بالاترين امر به معروف آن است كه سخن مرا بفهميد و
آنرا به كساني كه حاضر نيستند برسانيد و او را از طرف من به قبولش امر
كنيد و از مخالفتشان نهي نماييد، چرا كه اين دستوري از جانب خداوند عزوجل
و از نزد من است، و هيچ امر به معروف و نهي از منكري نميشود مگر با امام
معصوم.
اي مردم! قرآن به شما ميشناساند كه امام بعد از علي فرزندان او هستند و
من هم به شما شناساندم كه آنان از نسل من و از نسل اويند. آنجا كه خداوند
در كتابش ميفرمايد: آن (امامت) را به عنوان كلمه باقي در نسل او قرار داد،
و من نيز به شما گفتم: اگر به آن دو (قرآن و اهل بيت) تمسك كنيد هر گز
گمراه نميشود.
اي مردم! تقوي را، تقوي را. از قيامت بر حذر باشيد همانگونه كه خداي
عزوجل فرموده: زلزله قيامت شي عظيمي است.
مرگ و معاد و حساب و ترازوهاي الهي و حسابرسي در پيشگاه رب العالمين و
ثواب و عقاب را به ياد آوريد. هر كس حسنه با خود بياورد طبق آن ثواب داده
ميشود، و هر كس گناه بياورد در بهشت او را نصيبي نخواهد بود.
بيعت گرفتن رسمي
اي مردم! شما بيش از آن هستيد كه با يك دست و در يك زمان با من دست
دهيد، و پرودگارم مرا مأمور كرده است كه از زبان شما اقرار بگيرم درباره
آنچه منعقد نمودم براي علي اميرالمؤمنين و اماماني كه بعد از او ميآيند و از
نسل من و اويند، چنانكه به شما فهماندم كه فرزندان من از صلب اويند.
پس همگي چنين بگوييد: ما شنيديم و اطاعت ميكنيم و راضي هستيم و سر
تسليم فرود ميآوريم درباره آنچه از جانب پرودگار ما و خودت به ما رساندي
درباره امر امامت اماممان علي اميرالمؤمنين و اماماني كه از صلب او به دنيا
ميآيند. بر اين مطلب با قلب و با جان و با زبان و دستانمان با تو بيعت
ميكنيم. بر اين عقيده زنده ايم و به آن ميميريم و (روز قيامت) با آن محشور
ميشويم. تغيير نخواهيم داد تبديل نميكنيم و شك و انكار نمينماييم و ترديد
به دل راه نميدهيم و از اين قول بر نميگرديم و پيمان را نميشكنيم. تو ما را
به موعظه الهي نصيحت نمودي درباره علي اميرالمومنين و اماماني كه گفتي
بعد از او از نسل تو و فرزندان اويند، يعني حسن وحسين و آنان كه خداوند بعد
از آن دو منصوب نموده است. پس براي آنان عهد و پيمان از ما گرفته شد، از
قلب هايمان و جان و زبان و ضمائر و دستهايمان. هر كس توانست با دست
بيعت مينمايد و گرنه با زبانش اقرار ميكند. هرگز در پي تغيير اين عهد
نيستيم و خداوند در اين باره از نفسهايمان دگرگوني نبيند. ما اين مطالب را از
قول تو به نزديك و دور از فرزندانمان و فاميلمان ميرسانيم. و خدا را بر آن
شاهد ميگيريم. خداوند در شاهد بودن كفايت ميكند و تو نيز بر اين اقرار ما
شاهد هستي.
اي مردم! چه ميگوييد؟ خداوند هر صدايي را و پنهانهاي هر كسي را ميداند.
پس هر كس هدايت يافت به نفع خودش است و هر كس گمراه شده است، و
هر كس بيعت كند با خداوند بيعت ميكند. دست خداوند بر روي بيعت كنندگان
است.
اي مردم! با خدا بيعت نماييد و با علي اميرالؤمنين و حسن و حسين و امامان
از ايشان در آخرت، به عنوان امامتي كه در نسل ايشان باقي است بيعت كنيد.
خداوند بيعت شكنان را هلاك و وفاداران را مورد رحمت قرار ميدهد، و هر
كس بيعت را بشكند به ضرر خويش شكسته است، و هر كس به آنچه با خدا
پيمان بسته وفا كند خداوند به او اجر عظيمي عنايت ميفرمايد.
اي مردم! آنچه به شما گفتم بگوييد (تكرار كنيد)، و به علي به عنوان
«اميرالمؤمنين» سلام كنيد و بگوييد: شنيديم واطاعت كرديم. پرودگارا مغفرت
تو را ميخواهيم و بازگشت به سوي تو ست. و بگوييد: حمد و سپاس خداي
را كه ما را به اين راه هدايت كرد، و اگر خداوند هدايت نميكرد ما هدايت
نميشديم. فرستادگان پرودگارمان به حق آمده اند.
اي مردم! فضايل علي بن ابي طالب نزد خداوند- كه در قرآن آن را نازل كرده-
بيش از آن است كه همه را در يك مجلس بشمارم. پس هر كس درباره آنها به
شما خبر داد و معرفت آن را داشت او را تصديق كنيد.
اي مردم! هر كس خدا و رسولش و علي و اماماني را ذكر كردم اطاعت كند به
رستگاري بزرگ دست يافته است. اي مردم، كساني كه براي بيعت با او و
قبول ولايت او و سلام كردن به عنوان «اميرالمؤمنين» با او، سبقت بگيرند
آنان رستگارنند و در باغهاي بهشت خواهند بود.
اي مردم! سخني بگوييد كه به خاطر آن خداوند از شما راضي شود، و اگر
شما و همه كساني كه در زمين هستند كافر شوند به خدا ضرري
نميرسانند. خدايا، به خاطر آنچه ادا كردم و امر نمودم مؤمنين را بيامرز و بر
منكرين كه كافرند غضب نما، وحمد و سپاس مخصوص خداوند عالم است.
برخلاف تصور مردم كه گمان ميكنند حضرت محمدصلی الله علیه و آله وسلم در روز
غدير تنها آن جمله معروف «من كنت مولاه» را گفتهاند، آن حضرت در اين روز مبارك
حدودسه ساعت سخنرانی فرموده اند و در آن مطالب بسيار مهمي را بيان فرمودهاند
كه ترجمه آن را سعی میکنم هر روز تا عید سعید غدیر برایتان بنویسم تا از
مطالب بسیار مهم آن آگاه شوید:
حمد و ثناي الهي
حمد و سپاس خدايي را كه در يگانگي خود بلند مرتبه، و در تنهايي و فرد بودنش نزديك است. در قدرت و سلطه خود با جلالت و در اركان خود عظيم است. علم او به همه چيز احاطه دارد در حالي كه در جاي خود است، و همه مخلوقات با قدرت و برهان خود تحت سيطره دارد. هميشه مورد سپاس بوده و همچنان مورد ستايش خواهد بود. صاحب عظمتي كه از بين رفتني نيست. ابتدا كننده و بازگرداننده اوست و هر كاري به سوي او باز ميگردد. به وجود آورنده بالا برده شدهها (آسمانها و افلاك) و پهن كننده گستردهها (زمين)، يگانه حكمران زمينها و آسمان ها، پاك و منزّه و تسبيح شده، پروردگار ملائكه و روح، تفضّل كننده بر همه آنچه خلق كرده، و لطف كننده بر هر آنچه به وجود آورده است. هر چشمي زير نظر اوست ولي چشمها او را نميبينند. كَرم كننده و بردبار و تحمّل كننده است. رحمت او همه چيز را فرا گرفته و با نعمت خود بر همه آنها منت گذارده است. در انتقام گرفتن خود عجله نميكند و به آنچه از عذابش كه مستحقّ آنند مبادرت نميورزد. باطنها و سريرهها را ميفهمد و ضماير را ميداند، و پنهانها بر او مخفي نميماند و مخفيها بر او مشتبه نميشود. او راست احاطه بر هر چيزي و غلبه بر همه چيز و قوّت در هر چيزي و قدرت بر هر چيزي، و مانند او شيئي نيست. اوست به وجود آورنده شي (چيز) هنگامي كه چيزي نبود. دائم و زنده است، و به قسط و عدل قائم است. خداوندي جز او كه با عزت و حكيم است نيست. بالاتر از آن است كه چشمها او را درك كنند ولي او چشمها را درك ميكند و او لطف كننده و آگاه است. هيچكس نميتواند با ديدن به صفت او راه يابد، و كسي به چگونگي او از سر و آشكار دست نمييابد، مگر به آنچه خود خداوند عزوجل راهنمايي كرده است. گواهي ميدهم به او كه اوست خدا، خدايي كه قُدس و پاكي و منزّه بودن او روزگار را پر كرده است. او كه نورش ابديّت را فرا گرفته است. او كه دستورش را بدون مشورتِ مشورت كننده اي اجرا ميكند و در تقديرش شريك ندارد و در تدبيرش كمك نميشود. آنچه ايجاد كرده بدون نمونه و مثالي تصوير نموده و آنچه خلق كرده بدون كمك از كسي و بدون زحمت و بدون احتياج به فكر و حيله خلق كرده است. آنها را ايجاد كرد پس به وجود آمدند و خلق كرد پس ظاهر شدند. پس اوست خدايي كه جز او خدايي نيست. صنعت او محكم و كار او زيباست. عادلي كه ظلم نميكند و كرم كننده اي كه كارها به سوي او باز ميگردد. شهادت ميدهم اوست خدايي كه همه چيز در مقابل عظمت او تواضع كرده و همه چيز در مقابل عزّت او ذليل شده و همه چيز در برابر قدرت او سر تسليم فرود آورده و همه چيز در برابر هيبت او خاضع شده اند. پادشاه پادشاهان و گرداننده افلاك و مسخّر كننده آفتاب و ماه، كه همه با زمان ِتعيين شده در حركت هستند. شب را بر روي روز و روز را بر روي شب ميگرداند، كه به سرعت در پي آن ميرود. در هم شكننده هر زور گوي با عناد، و هلاك كننده هر شيطان سر پيچ و متمرّد. براي او ضدّي و همراه او معارضي نبوده است. يكتا و بي نياز است. زاييده نشده و نميزايد، و براي او هيچ همتايي نيست. خداي يگانه و پرودگار با عظمت. ميخواهد پس به انجام ميرساند، و اراده ميكند پس مقدّر مينمايد، و ميداند پس به شماره ميآورد. ميميراند و زنده ميكند، فقير ميكند و غني مينمايد، ميخنداند و ميگرياند، نزديك ميكند و دور مينمايد، منع ميكند و عطا مينمايد. پادشاهي از آن ِاو و حمد و سپاس براي اوست. خير به دست اوست و او بر هر چيزي قادر است. شب را در روز و روز را در شب فرو ميبرد. نيست خدايي جز او كه با عزّت و آمرزنده است. اجابت كننده دعا، بسيار عطا كننده دعا، بسيار عطا كننده، شمارنده نَفَسها و پرودگار جن ّو بشر، كه هيچ امري بر او مشكل نميشود، و فرياد دادخواهان او را منضجر نميكند، و اصرارِ اصرار كنندگانش او را خسته نمينمايد. نگهدارنده صالحين و موفّق كننده رستگاران و صاحب اختيار مومنان و پروردگار عالميان. خدايي كه از آنچه خلق كرده مستحق است كه او را در هر حالي شكر و سپاس گويند. او را سپاس بسيار ميگويم و دائماً شكر مينمايم، چه در آسايش و چه در گرفتاري، چه در حال شدت و چه در حال آرامش. و به او و ملائكه اش و كتابها و پيامبرانش ايمان ميآورم. دستور او را گوش ميدهم و اطاعت مينمايم و به آنچه او را راضي ميكند مبادرت ميورزم و در مقابل مقدرات او تسليم ميشوم به عنوان رغبت در اطاعت او و ترس از عقوبت او، چرا كه اوست خدايي كه نميتواند از مكر او در امان بود و از ظلم او هم ترس نداريم (يعني ظلم نميكند).
